مو احوالم خرابه گر تو جويي 

جگر بندم کبابه گر تو جويي

 ته که رفتي و يار نو گرفتي 

قيامت هم حسابه گر تو جويي

زخور اين چهره‌ات افروته‌ تر بي 

تير عشقت بجانم روته ‌تر بي

 مرا اختر بود خال سياهت 

ز مو يارا که اختر سوته ‌تر بي

مرا ديوانه و شيدا ته ديري 

مرا سرگشته و رسوا ته ديري

نميدونم دلم دارد کجا جاي 

هميدونم که دردي جا ته ديري

 زدست عشق هر شو حالم اين بي

سريرم خشت و بالينم زمين بي

خوشم اين بي که موته دوست ديرم 

هر آن ته دوست داره حالش اين بي

عزيزون از غم و درد جدايي 

به چشمونم نمانده روشنايي

گرفتارم بدام غربت و درد 

نه يار و همدمي نه آشنايي

 ته که خورشيد اوج دلربايي 

چنين بيرحم و سنگين دل چرايي

بابا طاهر عریان